wtorek, 27 marca 2012

Simon Frith "Sceniczne rytuały"




Simon Frith "Sceniczne rytuały. O wartości muzyki popularnej" to jedna, wielka socjologiczna pigułka na bezsenność. Od dawna nie czytałem niczego równie nudnego. Badacz analizuje stosunek słuchaczy do muzyki, próbuje wysnuć filozoficzne powody, dla których ludzie jej słuchają. Pisze trochę o folku, muzyce klasycznej, jazzie i kilku innych odmianach (np. heavy metalu, co już w moich oczach go skreśla jako wspaniałego badacza, bo jako socjolog nie poznał dobrze odmian muzyki, a żeby badać muzykę nie trzeba wcale być muzykologiem. Ja nim nie jestem, a wiem, że metal to nie tylko heavy metal, ale też wiele innych ciekawych postaci). Książka jest pełna moich własnych poglądów na muzykę jaką zdołałem sobie wyrobić przez wiele lat chodząc ubranym na czarno, w ciężkim, czarnym obuwiu i o długich włosach. Tyle, że u mnie prezentowało to mikroskalę, zawężoną tylko do pewnych muzycznych fuzji, a pan Frith próbuje wciągnąć to w szerszy zakres. Może i dobrze. Dzięki temu miałem kilka ubaw. Najbardziej śmieszyły mnie te postawy fanów muzyki rap czy jazz i rozważanie ich w etno-rasowym kontekście. Może nie aż tak dokładnie zostało to powiedziane, ale czytanie pomiędzy wierszami dodało mi uciechy aryjskiego ducha ... Z wiadomych względów. 


Co z tego dzieła zapamiętałem? Wyrażenie "Up Yours!" co znaczy tyle co "Goń się!".
Torch songs - to pieśni o nieszczęśliwej miłości. Nie znałem wcześniej tego określenia. 


Jeden wielki, typowy naukowy esej, oparty na dobrych źródłach. Nie zrozum mnie źle czytelniku! Książka absolutnie nie jest głupia, autor na prawdę wiele źródeł zgromadził, zanim ją napisał. Recenzje na okładce również wskazują na to, że nie bez powodu owo dzieło zostało przetłumaczone na język polski.W każdym razie interesująca jest jak biografia Róży Luksemburg ... Czy mogę ją polecić? Wytrwałym jednostkom i badaczom. 


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz